فرهنگ لغات ورزش های رزمی


۱- اگه- زوکی (مشت بلند یا مشت خیزش):

نام یکی از فنون کاراته است که با مشت زده می شود.

۲- اگورا- دو- کاکو (نشستن غیر رسمی):

در هنرهای رزمی ژاپن به طریقه نشستن غیر رسمی بر روی تاتامی گفته می شود.

۳- امریکن کاراته (کاراته آمریکایی):

به نوعی کاراته گفته می شود که از مجموع فلسفه و تکنیک های انواع سبکهای کاراته به وجود آمده است.

۴- آشی:

در ژاپنی به معنی پا و ساق پا است.

۵- آشی گارامی (برخورد و پیچ در پیچ بودن پاها):

نوعی فن در جودو و دفاع شخصی که در “کاتا مه نو کاتا” تکنیک پانزدهم است. در این فن، پای توری واو که اصولاً به صورتی می گیرد که نقطه نیروی وارده بر روی تقاطع زانو می افتد.

۶- آشی هارای (درو- پا):

یکی از فنون متداول در ورزش جودو است که به درو پا و یا درو معروف است. آشی بارای نیز نام دیگر این فن است. در کاراته و دفاع شخصی و دیگر سبکهای ژاپنی نیز این فن در انواع مختلف اجرا می شود.

۷- آشی ساباکی:

به معنی حرکات پاو کار پا می باشد و در هنرهای رزمی ژاپنی این اصطلاح بیشتر به کار می رود.

۸- آشی وازا (تکنیک پا):

به مجموع فنون اجری پا در جودو اطلاق می گیرد.

۹- آتاما:

در ژاپنی به معنی سر یا بخش بالای سر می باشد.

۱۰- آتمی – (ضربه زدن):

روش حمله به نقاط حساس بدن (فشار به تقاطع نقاط سلسه اعصاب) بخشی از مکاتب اولیه جوجیتسو (دفاع شخصی) است. امروزه به هر نوع ضربه ای اتمی گویند.

۱۱- آتو- اُچی (ضربه دیر کرد):

در کاراته و دفاع شخصی ژاپنی به اصطلاحی گفته می شود که پس از ورود ضربه، چندین ثانیه بعد حریف
بی هوش می شود.

۱۲- آواسه- وآزا (مجموع فنون) یا (جمع امتیازها):

۱- در جودو و مسابقات جودو هر گاه دو تکنیک نیمه اجرا شود که منجر به پیروزی گردد در واقع (آواسه- وازا) است و حاصل جمع فنون اعلام می شود.

۲- در کاراته نیز هنگامی که مهاجم در تکنیک امتیاز دارد همزمان را قبل از یامه را در اجرا نماید.

۱۳- آواسه- زوکی (مجموع ضربات) یا (دو ضرب مشت):

در کاراته وقتی ضربات دو دست هم زمان وارد شوند یکی به قسمت صورت و دیگری پایین قفسه سینه یا شکم، آواسه –زوکی نامیده می شود. گاهی اصطلاحاً آن را (یاما- زوکی) نیز گویند.

۱۴- بان مابو (ایستادن نیم اسب):

در زبان چینی و هنرهای رزمی کونگ فو به حالتی گفته می شود که وزن بدن تا ۶۰% بر روی پای عقب قرار
می گیرد.

۱۵- بوشی نوته (دست جنگجو):

نامی که در سالهای ۱۹۲۰ در اوکیناما به کاراته گفته می شد.

۱۶- بوتسو کاری (برخورد):

نوعی تمرین آمادگی در جودو و دفاع شخصی که تکرار حرکات است بدون انجام پرتاپ؛ اصطلاح عامینه آن “اوچی کومی” می باشد

۱۷- چاجوان (روش هنر رزمی چینی):

این روش کونگ فو که در قرون ۱۴ تا ۱۷ تکامل یافته است معروف به کونگ فوی مسلمانان است که در مناطق سینکینگ و چینگائی و کانو در غرب و شرق چین رواج داشته است.

۱۸- چایا- تی:

ورزش کشتی باستانی مردم چین می باشد که حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح متداول بوده است.

۱۹- چوان – شو (هنر ضربه دست):

در هنرهای رزمی چین، کونگ فو- ووشو- کوشو- گوستو- گوچی- چنک فو- چوان- چوان شورا، به هنر زدن ضربه دست می شناسند.

۲۰- چودان- (بخش میانی) یا (سطح میان):

در هنرهای رزمی ژاپن جهت مشخص نمودن محل ورود ضربه، بدن را به قسمتهای مختلف و نامهای مختلف تقسیم کرده اند که قسمت میانی بدن را “چون دان” گویند. (برای مثال) ضربه یوگو- گری- چودان.

۲۱- چوگوشی:

در جودو به وضعیتی گفته می شود که جودوکار در حال نیمه نشسته و نیم در حال برخواستن است.

۲۲- دای- سن سی:

در ژاپنی جهت احترام به مربیان و معلمان دان ده به بالا، جهت احترام خاص (دای- سن- سی) گویند به معنی (معلم بزرگ).

۲۳- دورین یا (دیوروایپون):

اصطلاحی در جودو و دفاع شخصی که در ثانیه های اول مسابقه، پیروزی به دست می آید آن قدر سریع که حریف، زمان کافی جهت درگیر شدن را پیدا نمی کند.

۲۴- دو:

اصطلاح عمومی در زبان ژاپنی (دو) به معنی طریقت و روش و راه می باشد که بر تمام امور زندگی و در تمام امور جهان مسیری مشخص دارد و قطبی مثبت محسوب می گردد.

۲۵- دوجو (مکان طریقت):

به مکان سر پوشیده ای که در آن هنر رزمی تمرین شود اطلاق می شود؛ در زبان ژاپنی به آن دوجو گویند.

۲۶- اِری:

در ژاپن به یقه لباس رزمی، اِری گویند.

۲۷- گدان (پایین) یا (قسمت و بخش پایین):

در کاراته و دفاع شخصی، به بخش پایین بدن اطلاق می گردد (معمولاً زیر کمربند).

۲۸- هان- شی:

به معنی استاد است؛ اصولاً در هنرهای رزم ژاپنی به اساتید بالای دان ۸ یا دان ۹ اطلاق می گردد. اصطلاح “هان شی” اول بار در مکاتب هنر شمشیربازی به کار گرفته شده است.

۲۹- هانسوکو- ماکه:

اصطلاحی در کاراته و دفاع شخصی و جودو، به معنی بازنده با خطا (اخراج از تاتامی).

۳۰- هان تی (قضاوت) یا رای:

در مبارزات ورزشی ژاپن، زمان که داور وسط از قضاوت کنار رأی آنها را می خواهد.

۳۱- هیداری:

در ژاپن به معنی سمت چپ یا چپ است.

۳۲- هوجو- جوتسو (هنر بستن):

یکی از فنون سامورائیها بود که حریف را در زمان درگیری به سرعت با طناب می بستند. امروزه جزئی از تمرینات پلیس ژاپن می باشد.

۳۳- ایپون:

در ژاپنی به معنی “یک امتیاز”، “(یک دوره)،” تسلیم شدن”، ” پایان یافتن” و یا گاهی به معنی “۱۰ امتیاز” نیز گفته می شود.

۳۴- جو- ایشی دان:

کمربند مشکی دان یازده، تنها دکتر “کانو” بانی مدرن این هنر ورزشی رزمی به این مرتبه رسیده است.

۳۵- جونی- دان:

رتبه دوازدهم یا کمربند مشکی دان ۱۲، هیچ کس به این مرتبه نرسیده ولی به صورت امکانش وجود دارد.

۳۶- کاکوپ:

در زبان کره ای، به معنی “رتبه” و “درجه” است.

۳۷- کانچو (رئیس خانه):

در کاراته و جودو، به مربی گفته می گردد که سبکش در جهان شناخته شده باشد.

۳۸- کانگ- ای- ایکو (تمرین سرد):

در ژاپن قدیم، هنرآموزان هنرهای رزمی جهت تقویت روحیه خود، سالی دو هفته در زمستان در برف و آب رودخانه های سرد و زیر آبشارها تمرین می کردند. امروزه بسیار کمتر و تنها در جنوب ژاپن و اوکیناوا، این گونه تمرینات صورت می گیرد.

۳۹- کانی باسامی (قیچی خرچنگی):

نام حرکتی از فنون جودو می باشد که از جوجیتسو و دفاع شخصی آمده و در کاراته هم از آن استفاده
می شود (اصل فن از سبک جوجیتسو هونتای یوشین رو می باشد).

۴۰- کانستسو وازا (فنون قف کردن) یا (فنون قفل نمودن):

در کل به مجموع فنون قفل کردنها در هنرهای رزمی ژاپن گفته می شود

۴۱- کاتا (تمرینات از پیش تعیین شده- فرم- غالب):

به حرکات و فنونی گفته می شود که در تمام هنرهای رزمی، پایه رزمی آن بر روند صحیح این حرکات استعداد است و به فنون از پیش پایه ریزی شده استوار می گردد.

۴۲- کیی بو:

به باتون مخصوص پلیس ژاپن گفته می شود.

۴۳- کی کو- گی:

به لباس هنرهای رزمی ژاپن کلاً گفته می گردد که مختصراً آن را “گی” گویند.

۴۴- کیهون:

به معنی پایه یا آموزش اولیه، در کاراته به معنی تکرار مکرر فنون پایه نیز می باشد.

۴۵- کوین:

به مجموع کاتاها در کونگ فو اطلاق می شود.

۴۶- کیوشی:

به معنی درجه (معلمی) مربی متخصص یا معاون پروفسور می باشد. در هنرهای رزمی ژاپن به کمربندهای دان شش و دان هفت گفته می شود.

۴۷- کیو (درجه):

در هنرهای رزمی ورزشی اوکیناوائی و ژاپنی، به درجات پایین تر از کمربند مشکی اطلاق می گردد.

۴۸- موروته (زوج) یا (دو دستی):

اصطلاح کلی در جوجیتسو و دفاع شخصی و جودو و کاراته، به معنی به کارگیری دو دست در اجرای فنون پرتاپی و ضربدری.

۴۹- اری (احترام) یا (نظم):

در کاراته، به معنی سلام و احترام می باشد؛ “ا” به معنی تشکر و “ری” سلام می باشد.

۵۰- اُس:

به معنی “صبح به خیر”، “درخواست”، “فشار دست”، “تشکر” و “احترام” ؛ در کاراته بیش از سایر هنرهای رزمی کارته به کار گرفته می شود.

۵۱- ا- سنسی (معلم بزرگ) (استاد):

با آنکه در ایکیدو تنها به بانی سبک “موری های –اشیبا” این لقب تعلق دارد اما در کاراته و جودو و دفاع شخصی و بیشتر هنرهای رزمی ژاپن به مربی ارشد (دان بالا) که مسئولیت کانون یا سبک یا سازمان آموزشی ورزشی رزمی را دارد نیز گفته می شود.

۵۲- پای- شیش:

مراسمی در کونگ فو می باشد که نوآموز، مراتب قدردانی به استاد را جهت پذیرشش به عنوان شاگرد نشان
می دهد.

۵۳- رینشی (استاد صیقل شده):

در هنرهای رزمی ژاپن به معنی استادی است که توانسته به رتبه های تدریس و بینش رسیده باشد؛ اصولاً (دان ۴ و ۵)، در ضمن استاد متخصص “کیوشی” و یا “تاشی و هانشی” یا “هاناشی” به معنی استاد می باشد (رینشی به عنوان شاگرد کیوشی یا شی هان می باشد).

۵۴- سآن: (دوست) (سوم) (سه):

لقب رسمی در ژاپن است (همانند آقا یا خانم) که پس از نام فامیل گفته می شود.

۵۵- ساپو

طریقه حمله به نقاط حساس بدن به منظور کشتن یا بیهوش نمودن حریف می باشد.

۵۶- سم پای (سمپای) (ارشد):

لقبی است که در هنرهای رزمی به ارشد کلاس داده می شود. گاهی به دان یک هم گفته می شود (اشتباهاً در فیلم و سینما به مربیان ارشد، سمپای می گویند).

۵۷- شی هان (دکتر) (مربی نمونه) (مربی استاد):

معمولا در ورزشها و هنرهای رزمی ژاپن و کره به کمربندهای دان شش به بالا گفته می شود که در آموزش هنرها نقش مهمی را دارند و از موقعیت خاصی برخوردارند (مرتبه ای است که باید لیاقت دریافتش از طرف اساتید بالاتر داده شود

۵۸- شودان (درجه اول) یا (دان یک):

به دارنده کمربند مشکی در هنرهای اوکیناوائی و ژاپنی گفته می شود.

۵۹- سی- بوک (عموی پیر):

لقبی است که در بعضی از سبکهای کونگ فو به مربیان ارشد گفته می شود.

۶۰- تای شو (رهبر) (کاپیتان تیم):

تای شو به معنی رهبر در زبان ژاپنی است. در هنرهای رزمی به جای کاپیتان تیم به کار می رود.

۶۱- تاشی:

به متخصص هنرهای ژاپنی که دارای کمربند ۳ یا ۴ مشکی است گفته می شود (این درجه به دست آوردنی است و هر دان ۳ یا ۴ باشد نمی توان بدون امتحان و آزمون آن را به دست آورد).

۶۲- توبی- گری (ضربه پرش پا):

نام کلی ضربات “پرش پا” در کاراته می باشد.

۶۳- اُچی ماتا (پرتاب داخل ران):

از فنون پرتاب پای دفاع شخصی و جودو با حرکت دورانی و حرکت مهم در کاتای “ناگه- نو- کاتا” جودو می باشد.

۶۴- یوی (یا- می)(آماده) یا (آماده باشید):

فرمان در جودو و کاراته و دفاع شخصی به معنی خبردار و یا آماده شدن (هم از نظر فکری و هم از نظر فیزیکی) در آغاز “ماکاسو” نیز “یوی” اعلام می شود.

۶۵- یون- دان (دان چهارم):

به دارنده کمربند مشکی دان چهارم در هنرهای ژاپنی و اوکیناوائی گفته می شود.

10 Responses to فرهنگ لغات ورزش های رزمی

  1. الناز فتحی گفت:

    سلام
    اگه میشه نام حرکات آیکیدو را بگذازید نه حرکات کاراته .

  2. rose گفت:

    Salam
    اصطلاح خاصى در مورد کسى که قبل ازبازى بازنده باشه وجود داره در ورزشهاى رزمى؟

  3. محمد گفت:

    جودوهم بزاریم لطفا

  4. راضیه گفت:

    سلام میشه جملهای رو که هنگام احترام به استاددرووشو به کارمیره رو بنویسید

  5. علی امینی گفت:

    سلام علی هستم لطفا تصویر لباس رزمی تایدو را نشان بدین برای دوختن ان میخوام مامانم بدوزن

  6. 123 گفت:

    اون چه ورزشیه که اخرش کو داره ترکیبی از کاراته و کیک بوکسه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Current day month ye@r *